คงจะเป็นความจริง
เมื่อทุกสิ่งอย่างในโลกนี้ไม่มีสิ่งไหนที่จีรัง
คนโง่ ก็คือคนที่ยึดติด และคนฉลาดเท่านั้น
ที่จะรู้จักคำว่า ปล่อยวาง

เพราะคนเรา ไม่มีใครที่เราจะสามารถ
ควบคุมคนอื่นนอกจากตัวเองได้ทั้งหมด
และแม้แต่ตัวเราเอง ก็ยังมีบางครั้ง
ที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ในบางครั้ง
แล้วจะหวังอะไร ให้คนอื่นมาเป็นได้ในแบบที่เราต้องการ

เพราะฉะนั้น การยึดติดจึงเป็นสิ่งที่โง่มาก
เพราะมีแต่จะทำให้คนที่ยึดติดนั้น
เจ็บปวด กับความเป็นจริงที่ต้องเจอมากขึ้น

แรกเริ่ม . . . ของคนสองคน

ต่างมีอดีต . . . ที่บอบช้ำ มาด้วยกันทั้งคู่

ทั้งสอง . . . มาเจอกัน. . . ด้วยความเข้าอกเข้าใจ

 

ฝ่ายหญิง . . . รักครั้งแรก

. . . โดนทิ้งมา อย่างไม่เหลือเยื่อใย

โดนทำร้าย ทั้งกายใจ กลัวเหลือเกินที่จะมีความรัก

เพราะรู้สึกว่า . . . ตัวเองไร้ค่า ไม่บริสุทธิ์

 

ฝ่ายชาย . . . เคยรักผู้หญิงคนหนึ่ง . . . รักมาก

. . . แต่โดนหักหลัง

จากนั้นความเจ็บนี้ . . . ทำให้เขาไม่เคยทุ่มใจให้ใครเต็มร้อย

คบทีหลายๆ คน. . .

 

ต่างคน . . . ต่างมีอดีต ที่ไม่น่าจดจำ

ต่างก็โทษ . . . ถึงความไม่ยุติธรรมของฟ้า ดิน

และเมื่อทั้งสอง . . . มาพบกัน

ต่างแลกเปลี่ยนความคิด ความรัก และเห็นอกเห็นใจกัน

หัวอกเดียวกัน สัญญาว่า . . . เราจะไม่ทำร้ายกันและกัน

 

เวลาผ่านไป . . .

ความรัก . . .ทำให้ทั้งสองตัดสินใจ ทดลองใช้ชีวิตร่วมกัน

. . . รักแท้ . . . ความคาดหวัง ไม่เคยไปด้วยกันได้

ทั้งคู่ . . . หวังจะให้อีกคนเป็น แบบที่ตัวเองต้องการ

ความไม่เข้าใจ . . . เริ่มเกิดขึ้น


 

เมื่อมีใครอีกคนเข้ามา . . . แน่นอนจิตใจที่อ่อนแอ

ย่อมมีอ่อนไหว . . . แต่การจะทิ้งใครสักคน

โดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด . . . ย่อมไม่เป็นผลดีแน่

 

เพราะฉะนั้น . . . ทางออกที่ดีที่สุด

คือ . . . ทำอะไรก็ได้ เพื่อให้อีกฝ่ายทนไม่ได้

และเป็นฝ่ายบอกเลิก. . . แล้วเดินจากไปเอง

ความรู้สึกผิดจะได้น้อยลง . . . ดูเป็นคนถูกทิ้ง

ถ้าไม่โชคร้าย . . . โดนจับได้ซะก่อน

 

. . . สุดท้าย . . .

อาจเป็นไปได้ทั้งนั้นว่า . . . ไม่ชายก็หญิง . . .

ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง . . . เป็นผู้กระทำและผู้ถูกกระทำ

ให้หลงเหลือเป็นอดีต . . . ที่ไม่มีวันจบไปจากใจ

ทุกเช้าที่ฉันจะต้องตื่น แล้วคิดว่าเธอจะเป็นเช่นไร
เสียไปเกือบครึ่งชั่วโมง ทุกเช้า
อาบน้ำแต่งตัว ถึงค่อยคลาย
และค่อยๆ ได้ลืมเธอไป ไปทำอะไร
เช่นเดียวกับคนอื่นเค้า

เป็นแบบนี้อย่างเดิมทุกวัน
ก็เหมือนอย่างเดิมทุกวัน
ภาพเก่าซ้ำๆ เรื่องราวซ้ำๆ ก็วนเวียนอยู่ตรงนั้น
มันไม่หายไม่ลืมซะที ถ้าเผลอต้องมาทุกที
มันแปลกแปลกที่หัวใจ ที่ถึงแม้จะช้ำยังงัย..ก็ไม่อาจลืม

ทุกครั้งก่อนฉันจะได้นอน ต้องคิดว่าเธอจะอยู่ที่ใด
คิดเลยจนหลับหลไปเกือบเช้า
อยู่ไหนอยากรู้แล้วฝันไป
ตื่นขึ้นมาก็เจอความจริง ไม่มีอะไร นอกจากหัวใจที่เหงา

เป็นแบบนี้อย่างเดิมทุกวัน ก็เหมือนอย่างเดิมทุกวัน
ภาพเก่าซ้ำๆ เรื่องราวซ้ำๆ ก็วนเวียนอยู่ตรงนั้น
มันไม่หายไม่ลืมซะที ถ้าเผลอต้องมาทุกที
มันแปลกแปลกที่หัวใจ ที่ถึงแม้จะช้ำยังงัยก็ไม่อาจลืม

มันไม่หายไม่ลืมซะที ถ้าเผลอต้องมาทุกที
มันแปลกแปลกที่หัวใจ ที่ถึงแม้จะช้ำยังงัยก็ไม่อาจลืม

 

 

ความรัก กับ ความอดทน

"รักและความอดทน" "ความรัก" ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมายราวกับว่าจะไม่มีวันหมด แต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัดจนดูเหมือนคับแคบเห็นแก่ตัว ก็คือ "ความอดทน" ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง "อดทน" กับปัญหาต่างๆ รอบข้าง เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ยั่งยืน

การตัดสัมพันธ์กับคนใกล้ชิดเป็นเรื่องที่เจ็บปวดที่สุดเพราะคนใกล้ชิด..

จะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่จะบอกว่า..ภาพชีวิตเราคือภาพอะไร

คนใกล้ชิดมาก  ก็มีอิทธิพลมากมีอิทธิพลมาก  ก็เจ็บปวดมาก

การเป็นคนใกล้ชิดอาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิต แต่การเป็นคนแปลกหน้าใช้เวลาแค่ชั่วพริบตาคนใกล้ชิดจึงมีค่าพอที่จะให้เราได้ทบทวน ซ้ำแล้ว . . . ซ้ำเล่าว่าจะคุ้มหรือไม่คุ้ม

หากคำขอโทษ 1 คำ จะแลกกับเวลาเก่าๆที่เคยใช้มันร่วมกัน

ให้อภัย 1 ครั้ง จะแลกกับการได้คนใกล้ชิดคืนมา 1 คน

จิ๊กซอว์ชิ้นไหน จะเป็นชิ้นที่คลี่คลายความหมายของภาพ ไม่มีใครบอกเธอได้

ใช่หรือไม่ใช่ คุ้มหรือไม่คุ้ม  เธอต้องตอบตัวเอง

ค้นหาตัวเรา

ความเงียบ...

เป็นรางวัลของชีวิต

เป็นเวลาที่เราจะอยู่กับตัวเอง

ค้นพบตัวตนบนความคิดที่เป็นของตัวเอง

ความเหงา...

เป็นช่วงเวลาแห่งปัญญา

เพื่อเสริมสร้างพลังใจใหกับชีวิต

ที่ต้องเผลิยกับความอ่อนแออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน    

ค้นหาตัวเรา

จากความเหงาและความเงียบ

การเวลาของใบไม้ 

 

ชีวิตคนเราเหมือนใบไม้ ที่ไม่รู้วันร่วงหล่นของตัวเอง

ถึงเวลาที่ปลิวขั้ว...ก็เพียงร่างปลิวลงจากกิ่งก้าน

ใบไม้สีน้ำตาลที่ร่วงหล่นตามการเวลา

ก็ย่อมทำหน้าที่ของตัวเองมาแล้วอย่างดีที่สุด

หน้าที่ที่ได้เคยมอบร่มเงาให้ผู้คนได้พักพิง

เคยให้อากาศยามเช้า...

เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์และรื่นรมย์

เคยอวดใบสะพรั่งให้ต้นไม้สวยงามและสมบูรณ์

และให้น้ำค้างได้ไหลกลิ้งก่อนจะทิ้งตัวลงสู่ยอดหญ้า

มีเหตุผลอีกมากมายที่ทำให้ใบไม้เขียวต้องร่วงหล่น

บางใบโดนลมแรง...บางใบกรำพายุ

และบางใบโดนเด็ดเล่น

ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นสิ้งที่ไม่ได้คาดคิด

และเกิดกว่าจะตั้งตัวทัน

ใบไม้สีเขียวเหล่านั้นจะไม่มีเวลาถามว่า...

ตัวเอลได้ทำประโยชน์อะไรให้กับผืนดินแล้วหรือยัง

เช่นเดียวกับคนที่มีชีวิตอยู่

ไม่อาจกำหนดวันสุดท้ายของตัวเองได้

จึงไม่อาจลังเล...

และรอเวลาที่จะทำประโยชน์ให้กับโลกได้

เพราะโลกไม่มีเวลาให้มากพอ

อย่ารอถึงพรุ่งนี้...เพราะพรุ่งนี้ไม่เคยมาถึง

วันนี้... จงลงมือเริ่มต้นเป็นร่มเงา เป็นที่พักพิง

เป็นทุกๆ  อย่างเท่าที่จะสามารถเป็น

จะเริ่มที่จะหยิบยื่นให้คนรอบข้าง

คนที่เรารัก...คนที่เรารู้จัก...และคนแปลกหน้า

 

"เพราะหากถึงเวลาที่เราต้องเป็นใบไม้ใบนั้น

จะได้ไม่ต้องถามว่ามีอะไรอีกที่เรายังไม่ได้ทำ

นอกจากประโยชน์สุดท้าย

ที่กำลังจะต้องทิ้งไว้ให้กับโลก

คื่อการกลับสู้เบื้องล่าง...

คือความสมบูรณ์ให้กับพื้นดินอย่างภาคภูมิ"  

 

จากหนังสือ "ห้องนั่งเล่นของความคิด"

เขียนโดย "ลูกปัด"